Soms is een verzuimgesprek gewoon een slechtnieuwsgesprek

Soms is een verzuimgesprek gewoon een slecht nieuwsgesprek.

Dat werd tijdens deze oefening pijnlijk duidelijk.

 

Niet omdat HR-professionals, verzuimspecialisten en leidinggevenden niet weten wat ze moeten zeggen. Maar omdat ze te snel gaan uitleggen.

 

Tijdens een training oefende een casemanager verzuim een gesprek met een medewerker. Uit het arbeidsdeskundig onderzoek was gebleken dat terugkeer naar het eigen werk niet meer haalbaar was.

 

De medewerker (gespeeld door onze trainingsacteur) bleef hopen.

"Misschien als ik nog wat verder herstel..."

"Misschien lukt het uiteindelijk toch..."

"Misschien zien jullie het te negatief..."

 

En hoe meer de medewerker bleef hopen, hoe meer de casemanager ging uitleggen.

 

Onderbouwen.

Overtuigen.

Verklaren.

 

Logisch ook. Want als professional wil je helpen.

 

Maar soms helpt uitleg niet. Omdat iemand nog bezig is met verwerken wat hij net heeft gehoord.

 

Veel professionals zien die reactie als weerstand.

Ik zie iets anders:

Verdriet.

Teleurstelling.

Boosheid.

Verlies.

 

Onze trainingsacteur noemde dat die middag:

Dreun – kreun – steun.

 

Eerst de dreun.

Het moment waarop iemand beseft: dit verandert echt iets.

 

Dan de kreun.

De emotie die daarbij hoort.

 

En pas daarna ontstaat ruimte om verder te kijken.

 

We praten in verzuim te veel over wetgeving, dossiers en re-integratie.

Maar achter elk dossier zit een mens.

En soms krijgt dat mens slecht nieuws.

 

Juist daarom werk ik graag met een trainingsacteur.

Niet om een perfect gesprek te oefenen.

Maar om te ervaren wat er gebeurt wanneer een gesprek echt ergens over gaat.

Zodat je daar niet voor het eerst mee hoeft te worstelen als iemand tegenover je zit.