Zakelijk zijn is niet hetzelfde als hard zijn

'Zakelijk' heeft tegenwoordig ongeveer hetzelfde imago als een ziekmelding op maandagochtend. 😅 Iedereen weet meteen wat hij ervan vindt.

Zakelijk? Alsof dat automatisch betekent:
❌ cijfers boven mensen
❌ regels boven mensen
❌ geld boven mensen

We hebben zakelijkheid verward met hardheid.
En daardoor zijn we mensgericht en zakelijk tegenover elkaar gaan zetten.

Terwijl ik na honderden verzuimgesprekken en trainingen juist het tegenovergestelde zie.

Veel leidinggevenden zijn helemaal niet bang voor een lastig gesprek. Ze zijn bang om:
- hard gevonden te worden;
- de relatie te beschadigen;
- empathieloos over te komen.

Dus blijven ze vooral begrip tonen.
Of ze verschuilen zich achter regels en procedures.

Want zonder oprechte aandacht krijg je geen open gesprek.
Maar zonder duidelijke verwachtingen, afspraken en kaders:
❌ blijft frequent verzuim zich herhalen.
❌ groeit de frustratie binnen het team.
❌ en ben je als leidinggevende steeds brandjes aan het blussen, in plaats van tijd te hebben voor je échte werk.

Voor mij is zakelijkheid daarom niet hard zijn.
Zakelijkheid is duidelijk & consequent zijn.
✅ duidelijk over verwachtingen.
✅ duidelijk over verantwoordelijkheden.
✅ duidelijk over afspraken.

En misschien is dit wel mijn belangrijkste overtuiging:
"Duidelijkheid is óók een vorm van aandacht."

Mijn ervaring als leidinggevende is, dat als medewerkers weten waar ze aan toe zijn, er rust ontstaat.

Mensgericht en zakelijk zijn geen tegenpolen. Sterker nog...
Juist de combinatie maakt een leidinggevende geloofwaardig.

Hoe kijk jij daarnaar? Heeft het woord 'zakelijk' volgens jou onterecht zo'n slecht imago gekregen?